ΝΕΑ

ΕΝΑ ΕΠΑΝΑΛΑΜΒΑΝΟΜΕΝΟ ΘΑΥΜΑ

ΣΤΟ ΜΟΝΑΣΤΗΡΙ ΤΟΥ ΜΕΓΑΛΟΥ ΣΠΗΛΑΙΟΥ

Tην ημέρα του εορτασμού του τιμίου σταυρού  (14 σεπτεμβριου) ΑΛΕΥΡΙ ΚΑΙ ΝΕΡΟ ΓΙΝΟΝΤΑΙ ΖΥΜΗ χωρίς να χρησιμοποιηθεί προζύμι

Στην παλαίφατη και ιστορική Ιερά Μονή του Μεγάλου Σπηλαίου κι αυτό το χρόνο ζήσαμε ένα επαναλαμβανόμενο θαύμα! Κατά την εορτή της Υψώσεως του Τιμίου Σταυρού, ως γνωστόν, γίνεται η τελετή- δέηση με τον Τίμιο Σταυρό και τον βασιλικό. Ο ιερεύς υψώνει τον Τίμιο Σταυρό και δέεται προς τον Θεό για την σωτηρία των ανθρώπων.
Τήν ώρα, λοιπόν, που τελείται αυτή η τελετή εκεί, δηλ. στο Μέγα Σπήλαιο, οι Πατέρες της Μονής, από παράδοση που χάνεται στα βάθη των αιώνων, ετοιμάζουν μια λεκάνη μέσα, στην οποία ανακατεύουν αλεύρι και νερό και τίποτε άλλο, και την τοποθετούν μπροστά στον τελετουργό ιερέα, ο οποίος κάθε φορά που υψώνει τον Τίμιο Σταυρό και έπειτα σκύβει μέχρι το έδαφος, καθώς οι ιεροψάλτες ψάλλουν κατανυκτικά και ικετευτικά το «Κύριε ελέησον», ακουμπάει τον τίμιο Σταυρό και στην λεκάνη, που περιγράψαμε και την ευλογεί! Καθώς λοιπόν ο τελετουργός ιερεύς γυρίζει γύρω – γύρω, κάποιος εκ των Μοναχών μεταφέρει και την λεκάνη και την τοποθετεί μπροστά του, ώστε εκείνος και πάλι σκύβοντας να την ευλογήσει.
Όταν λοιπόν τελειώσει η τελετή της Υψώσεως οι Πατέρες μεταφέρουν την λεκάνη αυτή στο Ιερό Βήμα και την τοποθετούν κάτω από την Αγία Τράπεζα. Εκεί θα παραμείνει μέχρι το τέλος της θείας λειτουργίας. Όταν λοιπόν η θεια λειτουργία πλησιάζει στο τέλος της, σκύβουν κάτω από την Αγία Τράπεζα και τραβούν προς τα έξω την λεκάνη. ΑΛΛΑ ΤΩΡΑ ΠΛΕΟΝ στην λεκάνη υπάρχει ζύμη! Το αλεύρι και το νερό έγιναν προζύμι! Δηλ. το περιεχόμενο της λεκάνης έχει φουσκώσει και έχει ξεχειλίσει! Έγινε δηλ. ό,τι συμβαίνει με τις νοικοκυρές, οι οποίες κάθε φορά που πρόκειται να ζυμώσουν «αναπιάνουν το προζύμι»! Έπειτα ζυμώνουν, στη συνέχεια αφήνουν το μίγμα να «ανέβει», όπως λέγουν και ϋστερα το ψήνουν στο φούρνο και έτσι γίνεται το ψωμί!  «Ως εμεγαλύνθη τα έργα Σου, Κύριε»!  Αυτό, λοιπόν, που συμβαίνει στη Μονή του Μεγάλου Σπηλαίου κάθε χρόνο είναι ένα θαύμα ! Με την ευλογία του Τιμίου Σταυρού το αλεύρι μεταβάλλεται σε προζύμι, ή σε μαγιά, με το οποίο μπορείς ύστερα να ζυμώσεις  το ψωμί! 
Οι πιστές νοικοκυρές γνωρίζουν κάτι παρόμοιο, ότι δηλ. με το βασιλικό «από το Σταυρό» μπορούν και ζυμώνουν  χωρίς να χρησιμοποιήσουν άλλο προζύμι. 
Το ευλογημένο αυτό μίγμα, οι χριστιανοί το παίρνουν μέσα σε πλαστικά ποτήρια στα σπίτια τους σαν ευλογία και το χρησιμοποιούν για να ζυμώσουν!
Αυτό, λοιπόν, είναι ένα θαύμα, το οποίον επαναλαμβάνεται κάθε χρόνο στις 14 Σεπτεμβρίου στην Ιερά  Μονή του Μεγάλου Σπηλαίου!

Ένα σχετικό  video έχει καταγράψει το θαύμα! Η εικόνα είναι λίγο σκοτεινή, επειδή η ακολουθία γίνεται πρωΐ, ώστε δεν έχει φωτίσει η ημέρα κανονικά, αλλά και επειδή μέσα στο ναό δεν υπάρχει ικανοποιητικό φως. 

ΔΕΙΤΕ ΤΟ VIDEO ΕΔΩ

——————————————————————————————————————————————————

“Δίνουμε στους ξένους αφορμές για ν΄ αρχίσουν να ξαναγράφουν την ιστορία της Ελλάδας”

 Αναδημοσιεύουμε την ακόλουθη συνέντευξη που έλαβε η δημοσιογράφος Αλεξάνδρας Γούτα/ΑΠΕ-ΜΠΕ στη από τον  Θεσσαλονίκη προταθέντα για Nobel ερευνητή της IBM Φαίδωνα Αβούρη.

Είναι μια εικόνα της Ελλάδας που βγαίνει από την ψυχή ενός μεγάλου Έλληνα που τιμά την Ελλάδα και κρατά στην καρδιά του τα καλύτερα στοιχεία της χώρας μας.

«Δίνουμε στους ξένους αφορμές για ν’ αρχίσουν να ξαναγράφουν την ιστορία. Στο καινούργιο βιβλίο ενός καθηγητή στην Οξφόρδη, οι Έλληνες εμφανίζονται να τα έχουν κλέψει όλα: την τέχνη από την Αίγυπτο. Τους θεούς από τη Μέση Ανατολή. Τα μαθηματικά από τη Βαβυλώνα […]Εχει αλλάξει ο τρόπος με τον οποίο οι ξένοι βλέπουν την Ελλάδα. Αυτή είναι η πιο σημαντική επίπτωση για το μέλλον της χώρας. Πιο σημαντική ακόμη και από τα οικονομικά της προβλήματα. Είδα τελευταία ακόμη και δημοσιεύσεις σε επιστημονικά περιοδικά γενετικής, τα οποία υποστηρίζουν ότι έγιναν τεστ DNA και αποκαλύφθηκε δήθεν ότι οι μόνοι που δεν είναι ευρωπαϊκής προέλευσης είναι οι Έλληνες […] Παλιά δεν αισθάνθηκα ποτέ άβολα όταν δήλωνα ότι είμαι Ελληνας. Τώρα […] Γερμανοί, Τούρκοι, έχουν απαιτήσεις. Κι όταν είμαστε τελείως χρεοκοπημένοι, όταν έχουμε χάσει τον σεβασμό προς τη χώρα μας, ποιος θ΄αντιδράσει;».

Ο άνθρωπος που εξομολογείται τα παραπάνω, με εμφανή συγκίνηση και απογοήτευση, έφυγε από την Ελλάδα πριν από 44 χρόνια, αμέσως μόλις πήρε το πτυχίο του από το Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης. Σήμερα ζει στις ΗΠΑ, είναι ο επικεφαλής της ερευνητικής ομάδας και του εργαστηρίου νανοτεχνολογίας του τεχνολογικού κολοσσού IBM και έχει προταθεί για το Βραβείο Νόμπελ.

Πρόκειται για τον δρα Φαίδωνα Αβούρη. Τον συναντήσαμε στη Θεσσαλονίκη, με την ευκαιρία του επιστημονικού πολυγεγονότος NANOTEΧΝOLOGY 2012. O δρ Αβούρης -μαζί με την ομάδα του- δημιούργησε, μεταξύ άλλων, νανοσωλήνες άνθρακα πλάτους ενός δισεκατομμυριοστού του μέτρου και μήκους λίγων χιλιοστών, ενώ πέρυσι παρουσίασε το πρώτο κύκλωμα υψηλής ταχύτητας από γραφένιο, ανοίγοντας νέους δρόμους στη δημιουργία ηλεκτρονικών συσκευών. Ο ίδιος κι οι συνεργάτες του αποτελούν πιθανότατα την πρώτη ομάδα νανοτεχνολογίας παγκοσμίως.

Είναι ένας άνθρωπος που «γεννάει» μικρές επαναστάσεις στον τομέα της μικροηλεκτρονικής, αλλά η χώρα που τον γέννησε, η Ελλάδα, ακόμη τον πληγώνει. «Ξεκινώντας για εδώ, όλοι, οι συνεργάτες, οι γραμματείς μου, μού είπαν: “είσαι σίγουρος ότι θέλεις να πας; Είναι επικίνδυνα εκεί”. Λείπω χρόνια από εδώ, αλλά ακόμη στεναχωριέμαι όταν ακούω κάτι τέτοιο για την πατρίδα μου».

Ρωτήσαμε τον δρα Αβούρη αν η νανοτεχνολογία και τα οργανικά ηλεκτρονικά θα μπορούσαν να δώσουν αναπτυξιακή διέξοδο για την Ελλάδα, δεδομένου ιδίως ότι είναι ένα εντελώς νέο πεδίο, που ξεκινάει από την αρχή και δεν έχει ακόμη μοιραστεί σε «αυθεντίες».

Όπως λέει, δεν θα τοποθετούσε τη νανοτεχνολογία στην πρώτη γραμμή για την Ελλάδα και προκρίνει ως πλέον κατάληλη την ανάπτυξη λογισμικού (software) και υπηρεσιών, που δεν απαιτούν τόσο υψηλά κεφάλαια.

Υπάρχουν, όμως, άλλοι παράγοντες, «εξω-οικονομικοί», που ο ίδιος χαρακτηρίζει ως πολύ σημαντικούς για την έξοδο της Ελλάδας από το τούνελ: αλλαγή νοοτροπίας, πατριωτισμός και συναίσθηση του γεγονότος ότι οι πολιτικοί δεν μπορούν ν’ αλλάξουν μια κοινωνία.

«Οι Έλληνες πρέπει ν’ αλλάξουμε νοοτροπία. Να καθίσουμε κάτω και να δούμε ποιοι είμαστε και να καταλάβουμε ποιος είναι ο κόσμος σήμερα. Μιλάμε όλοι για τα πακέτα διάσωσης και πώς θα τα πάρουμε ή όχι. Αυτό είναι ένα σημαντικό ζήτημα, αλλά δεν λέει τίποτα σε σχέση με το μέλλον. Το μέλλον μας είναι πώς θα μπορέσουμε να τοποθετήσουμε τους εαυτούς μας με τρόπο ώστε να είμαστε ανταγωνιστικοί σε σχέση με τον υπόλοιπο κόσμο και αυτό αφορά και συνολικά την Ευρώπη», σημείωσε.

Πρόσθεσε δε, ότι η Ελλάδα δεν μπορεί βέβαια να αναπτύξει βαριά βιομηχανία, που θα ανταγωνιζόταν π.χ., τους Γερμανούς ή τους Κινέζους. «Στην Ελλάδα, το μόνο που έχουμε είναι ο λαός μας. Εκπαιδευμένος λαός, σκληρά εργαζόμενος. Επίσης, πολλοί Έλληνες γνωρίζουν αγγλικά κι αυτό είναι πολύ σημαντικόΠρέπει να εκμεταλλευτούμε τις δυνατότητες των ανθρώπων», υπογράμμισε.

Βέβαια, πρόσθεσε, ώς έχουνε τα πράγματα σήμερα, οι νέοι που δεν έχουν δουλειά στην Ελλάδα, αν θελήσουν να εργαστούν με χαμηλότερες αμοιβές σε σχέση με άλλους Ευρωπαίους θα έχουν ένα βασικό πλεονέκτημα. Θα πρέπει λοιπόν να αποφασίσουν αν θέλουν δουλειά ή αν θέλουν τη βέλτιστη δουλειά, γιατί αν θέλουν το δεύτερο, όπως έχουν τα πράγματα σήμερα, θα πρέπει να μεταναστεύσουν. «Και το ζήτημα αυτό το θέτω φυσικά και από την άποψη του πατριωτισμού», σημειώνει.

Όταν σκέφτεται την Ελλάδα, σημειώνει ο δρ Αβούρης, όλο πάει το μυαλό του στη θέμα της νοοτροπίας, η οποία έχει αλλάξει πολύ στα 44 χρόνια που λείπει. «Η νοοτροπία πρέπει ν’ αλλάξει σε όλα τα επίπεδα. Πήγα στην Ροτόντα χθες, αφού φθάσαμε αργά το βράδυ και είπαμε να περπατήσουμε λίγο για να ξεμουδιάσουμε από το ταξίδι. Είδαμε σκουπίδια, γκράφιτι κλπ, πώς το αφήνουν να συμβαίνει αυτό; Στην Καλιφόρνια, δήλωσε χρεοκοπία μια μεγάλη πόλη, με πάνω από 200.000 κατοίκους και δεν είχε να πληρώσει για την αποκομιδή των σκουπιδιών. Οι πολίτες τα μάζεψαν μόνοι τους. Αυτό λείπει, η εμπλοκή στα κοινά, να αισθανθούμε ότι είμαστε πολίτες κι όλοι μαζί να δουλέψουμε», παρατηρεί.

Ο ίδιος σημειώνει ότι στην Ελλάδα, ουσιαστικά, δεν έχεις χρόνο ν΄ αναπτύξεις τον εαυτό σου. «Εργάζεσαι στη διάρκεια της ημέρας και τα απογεύματα και τα σαββατοκύριακα είναι όλα για διασκέδαση. Χρειάζεται όμως χρόνος για σκέψη και ανάλυση και να καταλάβεις τον σύγχρονο κόσμο και να προσαρμόσεις τον εαυτό σου. Θα έλεγα ότι χρειάζεται να κάνουμε λίγο περισσότερο ενδοσκόπηση και να γίνουμε λιγότερο συναισθηματικοί. Συζητούμε για το ότι ζητούμε χρήματα από τη Γερμανία. Δεν θα πώ ότι δεν μου αρέσουν οι Γερμανοί και ό,τι άλλο σχετικό. Όμως, δεν μπορείς να τους αποκαλείς ναζί και να τους ζητάς να σου δώσουν χρήματα. Αυτά είναι τα σφάλματα που κάναμε και θα δούμε τις επιπτώσεις στο μέλλον. Ο τουρισμός θα χαθεί, δεν θα μας δίνουν δάνεια και δεν θα μας εμπιστεύεται κανένας», υποστηρίζει.

Είναι απαισιόδοξος για το μέλλον της Ελλάδας; τον ρωτάμε. Η απάντηση έρχεται αυθόρμητα, χωρίς σκέψη: «ναι». Γιατί; «Επειδή βλέπω τις αντιδράσεις σε όλο τον κόσμο, βλέπω τις γερμανικές εφημερίδες που προτρέπουν να πουλήσουμε τα νησιά, βλέπω τις τούρκικες απαιτήσεις. Όταν συνέβη η τρομοκρατική επίθεση την 11η Σεπτεμβρίου, ήμουν στην Κωνσταντινούπολη και η Τουρκία ήταν τελείως χρεοκοπημένη. Όποτε ήθελα να πληρώσω σε τουρκικές λίρες, μου έλεγαν όχι , δολάρια, δολάρια. Για να πάει η σύζυγός μου στην τουαλέτα, έπρεπε να πληρώσει 300.000 λίρες! Και κοιτάξτε πού είναι η Τουρκία τώρα!».

Θα δεχόταν να σταθεί στο πλευρό κάποιας κυβέρνησης στην Ελλάδα, για να σχεδιάσει κάτι καινούργιο, αν τού το ζητούσαν; “Η ιδέα ότι ένας πολιτικός μπορεί να αλλάξει την κοινωνία δεν είναι σωστή. Οι άνθρωποι πρέπει να αλλάξουν. Οι πολιτικοί εκλέγονται και αντιδρούν στη διάθεση του κόσμου. Αν ο καθένας σκέφτεται τον εαυτό του και το δικό του συμφέρον δεν θα έλθει η αλλαγή”, λέει.

Φεύγοντας από «τα του οίκου μας», ρωτήσαμε τον δρα Αβούρη για το πρακτικό αντίκρισμα της έρευνάς του πάνω στο γραφένιο. Πόσο κοντά βρίσκεται στην εμπορική αξιοποίησή του; Η απάντηση φαίνεται ότι δεν είναι απλή. «Δυστυχώς δεν υπάρχει απάντηση, δεν ξέρω πότε θα γίνει αυτό […] Για να αλλάξεις μια τεχνολογία θα πρέπει να σκεφθείς αν είναι καλύτερη από αυτή που έχεις. Αν είναι φθηνότερη και πόση επένδυση πρέπει να κάνεις για να την αλλάξεις. […] Επίσης, θα πρέπει, όποια νέα ιδέα έχεις να είναι εξελισσόμενη, κλιμακούμενη (scalable), να ξέρεις πώς θα εξελιχθεί στο μέλλον. Αυτά δεν είναι θέματα τεχνικά, αλλά εξαρτώνται από τις επιχειρήσεις και από τις αγορές […]Αυτές θα αποφασίσουν αν αξίζει να πετάξουμε τα δισεκατομμύρια δολάρια που ξοδεύτηκαν γύρω από το πυρίτιο […]για να πάμε σε κάτι άλλο”, επισημαίνει.

Πριν το τέλος της συζήτησής μας, ερωτήσαμε τον δρα Αβούρη: υπάρχει κάτι που να τού λείπει από την Ελλάδα; «Η κοινωνική συναναστροφή, οι φίλοι μου, η οικογένειά μου, ο τρόπος με τον οποίο αλληλεπιδρούσα. Οι αμερικάνοι είναι ψυχροί. Δεν έχεις φίλους και θα έλεγα πως με τους Έλληνες είναι δύο άκρα αντίθετα». Εκείνο που χρειάζεται, λέει, είναι κάτι στο μέσον…